Poziewnik piaskowy
Roślina jednoroczna o łodydze wzniesionej, rozgałęzionej, na przekroju kwadratowej, liściach naprzeciwległych, jajowatych, ząbkowanych. W kątach liści wyrastają nibyokółki żółtych kwiatów dwuwar-gowych. Owocem jest poczwórna rozłup-nia. Cała rośh'na jest gęsto owłosiona. Pochodzi z Europy Zachodniej, gdzie rośnie na odłogach, polach i wysypiskach. Uprawia się ją w polu lub w ogrodach dla jej właściwości leczniczych. Poziewnik był znany i uprawiany już w starożytności, a w średniowieczu służył do leczenia ran, obrzęków i gruźlicy.
Zbiera się ziele (Herba Galeopsidis), które kosi się w pełni kwitnienia i które suszy się rozpostarte cienką warstwą w cieniu lub w suszarni w temperaturze maksimum 40 °C.
Zawiera ono gorycz z grupy irydoidów, garbniki, saponiny, glikozydy, ślady olejku eterycznego i krzemionkę. Jako środek wykrztuśny i przeciwzapalny wchodzi w skład ziółek zwanych piersiowymi, używanych w przypadku zapalenia górnych dróg oddechowych, kaszlu, kokluszu lub nieżytu oskrzeli. Zwiększa również apetyt, poprawia trawienie i przemianę materii. Sporządza się odwar z 3 łyżek ziela i 3 szklanek wody (zalać na noc, gotować rano 10 minut) i pije V2-2/s szklanki 2-3 razy dziennie. Poziewnik użyty zewnętrznie służy do pielęgnowania trudno gojących się ran i leczenia chorób wrzodowych skóry.
Inne gatunki poziewnika (na przykład G. tetrahito czerwonych kwiatach) zawierają te same substancje i mogą być również zbierane. Wszystkie są doskonałymi roślinami miododajnymi.
