Bluszczyk kurdybanek
Bylina o łodydze pełzającej i zakorzeniającej się, z długimi rozłogami, które pokryte są liśćmi naprzeciwległymi, serco-watymi lub nerkowatymi. W kątach liści znajdują się nibyokółki złożone z kilku niebieskofioletowych kwiatów. Bluszczyk jest chwastem powierzchni zadarnionych, rośnie też na przydrożach, w zaroślach i na wysypiskach. Znany był ze swych właściwości leczniczych już w XII wieku i używany przeciw kaszlowi i gorączce.
Zbiera się kwitnące ziele (Herba Gle-chomae), ścinając młode rozłogi nieuszkodzone, czyste i zdrowe, suszy rozpostarte cienką warstwą w cieniu, w temperaturze optymalnej 35 °C. Ziele zawiera głównie gorycze (glechomina), olejek lotny, garbniki, saponinę i sole mineralne. Jest to roślina obecnie nieco zapomniana, dawniej używana przy nieżytach przewodu pokarmowego, biegunkach i zaburzeniach czynności narządów wydzielni-czych. Działa również zmiękczająco, wy-krztuśnie, przeciwkaszlowo i przeciwast-matycznie.
Zwiększa apetyt i pobudza procesy przemiany materii. Przygotowuje się odwar z l'/2 łyżki ziela na llk-2 szklanki wody i pije 2-3 razy dziennie. Świeży pęd powoduje te same skutki. Sporządza się z niego sałatkę lub zupę, czasem pije tylko sok. Z bluszcyku przygotowuje się również płyn do płukania gardła i kąpiele stosowane w przypadku ran i chorób skórnych.
