Przytulia właściwa
-
Bylina o kłączu z rozłogami, łodydze wzniesionej lub podnoszącej się, zakończonej gęstym baldachokształtnym kwiatostanem. Żółte kwiatki rozwijają się w lecie i wówczas bardzo łatwo można znaleźć przytulię na łąkach. Ciemnozielone, równowąskie liście mają wystające nerwy główne, są omszone pod spodem i rozmieszczone w okółkach. Owocem jest podwójna rozłupnia (w dole). Gatunek ten rośnie w całej Europie i Azji, na suchych zboczach, miedzach i łąkach.
Ścina się ręcznie ziele (Herba Galii veri) w okresie pełnego kwitnienia i suszy w miejscu przewiewnym, a nawet na słońcu. Temperatura w suszarni nie powinna przekroczyć 45 °C. Suche pędy mają nieprzyjemny zapach i gorzki smak. Zawierają substancje pokrewne glikozy-dom, olejek eteryczny i enzymy. Działają moczopędnie, dezynfekujące i rozkurczowo.
Sporządza się odwar z 1-2 łyżek pokrajanego ziela zalanego l dm3 wody i pije po kilka łyków przez cały dzień. Jest to doskonały środek leczący drogi moczowe, pobudzający czynności nerek i łagodzący skurcze. Zewnętrznie stosuje się odwar do kąpieli lub okładów w przypadku trudno gojących się ran, wyprysków i wrzodów.
Jest to dobra roślina miododajna.
