Rutwica lekarska
Bylina o łodydze wzniesionej, kanciastej i liściach naprzemianległych, nieparzysto-pierzastych. W ich kątach znajdują się długie grona kwiatów białych, różowych lub niebieskawych. Owocem jest strąk zawierający brunatne nasiona. Gatunek ten pochodzi z Europy Południowej i Wschodniej oraz Azji Zachodniej. Występuje sporadycznie w miejscach ciepłych i wilgotnych. Był kiedyś używany przeciw dżumie i gorączkom.
Zbiera się ziele (Herba Galegae), które kosi się w okresie kwitnienia i suszy w miejscu cienistym, przewiewnym, rozpostarte na siatkach lub w wiązkach. W suszarni temperatura powinna wynosić 50-60 °C.
Na starszych plantacjach można powtarzać zbiór kilka razy w roku. Ziele zawiera pochodną guanidyny - ga-leginę, glikozydy z grupy flawonoidów, saponinę i garbniki. Są to substancje obniżające poziom cukru we krwi i pobudzające laktację. Rutwica jest używana jako środek pomocniczy w leczeniu cukrzycy (ziółka przeciwcukrzycowe), a w lecznictwie ludowym jako środek pobudzający czynność gruczołów mlecznych w okresie karmienia.
W tym celu sporządza się odwar, biorąc dwie łyżeczki do kawy ziela na szklankę wody lub 2 łyżki zmiażdżonych nasion na 2 szklanki wody. Zewnętrznie stosuje się zawierające rut-wicę maści gojące, używane zwłaszcza w chirurgii plastycznej.
Rutwica działa mlekopędnie również na zwierzęta, szczególnie na krowy, co jest wykorzystywane dla zwiększenia produkcji mleka.
